Ik val meteen met de deur in huis: Ben jij tevreden met het werk en leven wat je nu hebt? Ben je gelukkig met de manier waarop je werk en kinderen (of andere bezigheden) combineert? Word je op financieel, sociaal, geestelijk, lichamelijk, intellectueel gebied voldoende uitgedaagd? Als je volledig tevreden bent dan kan je nu beter iets anders gaan doen maar knaagt er iets, of zie je verbeterpunten dan zou de rest van dit artikel wel eens interessant voor je kunnen zijn.

Authentiek zijn betekent niet dat het verstandig is om te pas en te onpas ongezouten kritiek te leveren. Als je onder het mom van ‘ik ben wie ik ben’ denkt te mogen zeggen wat je wilt kom je inderdaad bedrogen uit. Eerst even nadenken of tot 10 tellen is en blijft het devies.

De titel van dit artikel belooft niet veel goeds. De uitspraak werd onlangs gedaan door Professor Pascale Peters van de Radboud Universiteit in Nijmegen. Zij onderzoekt al jaren de voor- en nadelen van thuiswerken. En ze waarschuwt niet voor niets…

Veel ondernemende moeders stellen zich te bescheiden op. Een typische ‘vrouwen kwaal’. Tegenover hun opdrachtgevers zijn ze dienstverlener in optima forma. Ze hebben heel veel kennis en kwaliteit in huis maar passen zich steeds aan hun klanten aan. Als de klant het zus of zo wil, krijgt hij het zus, of zo. Met als gevolg dat ze telkens weer met nieuwe dingen bezig zijn en niet doen wat ze echt graag zouden willen doen. Voor een gedeelte komt dit voort uit angst om zonder werk te komen zitten. Misschien herken je het?

Veel thuis ondernemende moeders hebben een website, bloggen regelmatig, geven een nieuwsbrief uit en organiseren af en toe een event. Dit bevalt ze op zich goed, maar voor hun gevoel kost het schrijven van teksten toch wel veel moeite en tijd en het levert ook niet op wat ze ervan verwachten.

Een paar eeuwen geleden werkte iedereen van thuis uit. De bakker bakte brood in de bijkeuken, de slager slachtte kippen in de schuur en de boer rooide aardappelen in zijn achtertuin. Alles was dichtbij. Naar school, de kruidenier, de herberg en de kerk ging iedereen te voet of te paard. Moeders zorgden voor de kinderen, vaders werkten voor de kost.

Ik ben (nog) niet zo bekend  in ‘vrouwenland’.
Tot nu toe hield ik me namelijk bezig met een naar mijn idee onvrouwelijk onderwerp: koude acquisitie. Ja, oké, ik warmde het op voor mijn klanten, dat was dan ook het weinige feminiene eraan. Maar het bellen van onbekenden is en blijft een aangelegenheid waar de meeste vrouwen, en ook mannen, een hekel aan hebben en wat z’n naam eer aandoet: het is kil.

Droom jij er ook al jaren van om van je hobby je beroep maken? Baal je ervan dat je nog steeds werken moet in plaats van doen wat je het allerliefste wilt doen? En dat je baas of opdrachtgever precies voor jou bepaalt wat je wel en niet mag doen? Dan wil ik je graag iets belangrijks meegeven.

Veel moeders zien alleen de leuke kanten van thuis ondernemen. De vrijheid lonkt en het doen wat je wilt wanneer je wilt klinkt de dames  natuurlijk als muziek in de oren. Maar er zijn wel degelijk nadelen en valkuilen.

Vroeger was ik nooit ziek. Sinds ik zelfstandige ben (sinds 1999) zijn mijn ziektedagen op één hand te tellen. Oké, ik had wel eens een kwaaltje of een pijntje hier of daar. En ook ik voelde me sommige dagen gewoon helemaal niet lekker. Maar het kwam gewoonweg niet in me op om in bed te blijven liggen.